تاریخچه

تشکیل نطفه اولیه اتحادیه تعاونی های مسکن کارگران کشور را به صراحت می توان به اصل ۱۳۲ قانون کار جمهوری اسلامی ارجاع داد. بنا بر این اصل:

((به منظور نظارت و مشارکت در اجرای اصل ۳۱ قانون اساسی و همچنین بر اساس مفاد مربوطه در اصل ۴۳ قانون اساسی کارگران واحدهای تولیدی، صنفی، صنعتی، خدماتی و کشاورزی که مشمول قانون کار باشند، می توانند نسبت به ایجاد شرکت های تعاونی مسکن قدام کنند.))

تبصره: شرکت های تعاونی های مسکن کارگران هر استان می توانند نسبت به ایجاد کانون هماهنگی شرکت های تعاونی مسکن کارگران اقدام نمایند و کانون های هماهنگی تعاونی های کارگران استان ها می توانند نسبت به تشکیل کانون عالی هماهنگی تعاونی های مسکن کارگران کشور (اتحادیه مرکزی تعاونی های مسکن کارگران – اسکان) اقدام نمایند.

وزارتخانه های تعاون، کار و رفاه اجتماعی، مسکن و شهرسازی و امور اقتصادی و دارایی موظف به همکاری با اتحادیه اسکان بوده . اساسنامه شرکت های مذکور توسط وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی به ثبت خواهد رسید.

به این ترتیب ساختار صوری اتحادیه شکل گرفته و مقدمات ایجاد چنین تشکیلاتی در قالب قانون به وجود می آید و لذا در ابتدای امر یک تعداد از کارخانجات بطور پراکنده و نه به صورت متشکل در درون خود تشکیلاتی به نام ((تعاونی مسکن)) با هدف حل معضل مسکن کارگران دایر کردند.

نیاز به هماهنگی و تسریع در انسجام بین تعاونی ها به عنوان یک ضرورت قلمداد شده و در این راستا کانونی در خانه کارگر تهران تشکیل داده شد. این کانون تشکلی بود از تعدادی از تعاونی های مسکن کارگری کارخانجات تهرات که فقط وظیفه تنظیم روابط مابین تعاونی ها را بر عهده داشت.

این تجربه با وجود موفقیت های ابتدایی با مشکلاتی در اجرا مواجه شد و لذا لزوم یک تشکیلات منسجم تر که دارای قدرت اجرایی و کارآیی بالاتر از کانون قبلی باشد، احساس شد. این عامل به همراه لزوم تحقق اصل ۱۳۲ قانون کار به تاسیس اتحادیه اسکان در تاریخ ۸ آذرماه ۱۳۶۵ تحت شماره ۶۲۴۹۱ اداره کل ثبت شرکت ها انجامید.

اتحادیه بعد از ثبت قانونی با پذیرش اعضای جدید فعالیت  اجرایی خود را برای تحقق اهداف مورد نظر شروع کرد.