بحران مسکن در ایران، که به یکی از جدیترین موانع عدالت اجتماعی و ثبات اقتصادی بدل شده، با سیاستهای دوگانه وزارت راه و شهرسازی روزبهروز حادتر میگردد. از یک سو، این وزارتخانه با تکیه بر ادعای کمبود زمین، حذف ماده ۵۰ برنامه هفتم پیشرفت را توجیه میکند و مجلس را به ورطه چالش میکشاند. از سوی دیگر، همان نهاد، طرحهایی چون مسکن استیجاری را به مثابه راهحل فوری برای زوجهای جوان و دهکهای کمدرآمد برجسته میسازد، بدون آنکه کمترین اشارهای به تامین زمین آن داشته باشد.
اگر چه یکی از دلایل افت شدید تولید مسکن در سال جاری به سمت تقاضا و نگرانی ها از عدم نقدشوندگی سرمایه در بخش مسکن است اما این تمام ماجرا نیست چرا که بانک ها نیز نقش بسزایی در این وضعیت دارند. آنها با عدم پرداخت تسهیلات و یا با استقراض از بانک مرکزی تلاش دارند بی توجهی خود به بخش مسکن را بیش از پیش نشان دهند.















