رتبهبندی جهانی شهرها فقط درباره جایگاه پایتخت کشورمان نیست. سوال بزرگتر این است که آیا شهرهای ایران میتوانند ظرفیتهای اقتصادی و انسانیشان را به مزیتی پایدار برای زندگی و کار تبدیل کنند. تهران در سرمایه انسانی میان ۱۰۰۰ شهر بررسیشده جهان رتبه۱۲۶ را دارد؛ اما در کیفیت زندگی به رتبه ۶۱۵ و در محیطزیست به رتبه ۸۵۹ میرسد. این فاصله سوالی را پیش میکشد که از جایگاه یک شهر در یک جدول مهمتر است: چرا تمرکز نیروی انسانی و فعالیت اقتصادی خودبهخود شهری بهتر برای زندگی نمیسازد؟
ماموریت رویزمین مانده شهرداری برای «کاهش هزینه زندگی در پایتخت» چیست؛ اصلاح فرمول تورمساز جواز ساخت خانه یا عرضه غذا با قیمت ثابت؟
شهرداری تهران به جای ورود به یک مدل غیراقتصادی برای کاهش بخشی از هزینه زندگی شهروندان که اساسا در حوزه کاری مدیریتشهری هم نیست؛ یعنی سبد غذا، میتوانست با یک تصمیم درست اقتصادی بخشی از روند رشد یکی از بزرگترین فاکتورهای هزینهای خانوارها، یعنی تامین مسکن را که اتفاقا سیاستهای شهری روی تورم آن تاثیرگذار است، کنترل کند.
رتبهبندی ۲۰۲۶ شهرهای منتخب دنیا با شاخص «آکسفورد اکونومیکس» انجام شد
تهران در رتبهبندی سال۲۰۲۶ «شاخص جهانی شهرها» که از سوی موسسه آکسفورد اکونومیکس منتشر شده است، در میان هزار شهر بررسیشده جهان، رتبه ۴۵۹ را به دست آورده است. بر اساس این رتبهبندی، اصفهان در جایگاه ۶۴۱، قم در رتبه ۷۲۸، شیراز در رتبه ۷۳۵، مشهد در رتبه ۷۷۳، رشت در رتبه ۷۸۷، تبریز در رتبه ۷۹۳، کرمانشاه در رتبه ۷۹۹، ارومیه در رتبه ۸۳۹، اهواز در رتبه ۸۵۷ و زاهدان در رتبه ۹۰۹ قرار دارند.














