بزرگ‌ترین رویداد جهانی در حوزه «شهر و مسکن» امروز در باکو برگزار می‌شود؛ چهار دستور کار WUF۱۳ چیست؟
سوءبرداشت از بحران مسکن
مسکن، ستون استوار ثبات و امنیت برای هر فرد و خانواده است؛ خانه تنها کانون پیوندهای عاطفی، اجتماعی و اقتصادی ما نیست، بلکه مأمنی است برای زیستن در سایه‌ آرامش و پاسداشت کرامت انسانی. در همین راستا و بر اساس گزارش «برنامه اسکان بشر ملل متحد» (هبیتات)، از امروز ۱۷ماه مه به مدت ۶روز شهر باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان، میزبان سیزدهمین دور «مجمع جهانی شهری» خواهد بود؛ نشستی که در آن مقامات و سیاستگذاران از کشورهای مختلف گرد هم می‌آیند تا بر چالش‌های بنیادین حوزه مسکن تمرکز کنند. این مجمع که یکی از بزرگ‌ترین و معتبرترین گردهمایی‌های بین‌المللی در حوزه‌ شهرسازی و توسعه‌ پایدار زیر نظر سازمان ملل متحد است، فرصتی است برای تبیین راهکارهای نوین به‌منظور مقابله با بحران کمبود مسکن، مهار رشد بی‌رویه‌ شهرها و بهبود دسترسی به خدمات شهری برای تمامی شهروندان.
بحران خانه‌های نیمه‌کاره؛ دولت به دنبال تعریف پروژه‌های تازه
افزایش پروژه‌های ساختمانی نیمه‌کاره و رها شده در تهران با حجم قابل توجهی از سرمایه، مصالح، انرژی و ظرفیت شهری در شرایطی که کشور با کمبود مسکن مواجه است، پایتخت را با چالش‌های عمیق‌تری در حوزه زیست‌پذیری، ترافیک و کیفیت زندگی شهروندان مواجه خواهد کرد.
توزیع بدقواره جمعیت در پایتخت «شوک‌های مسکن» را شارژ می‌کند؛ ۵۲درصد جمعیت فقط در ۷منطقه
اطلس نامتقارن جمعیت تهران
بارگذاری کاملا نامتقارن جمعیت در شهر تهران باعث شکل‌گیری «مناطق و محله‌های فربه» شده است. بیش‌از نیمی از تهرانی‌ها فقط در ۷منطقه سکونت دارند که این مدل توزیع معیوب جمعیت، هنگام بروز شوک‌ها از جمله جنگ ۴۰روزه به تشدید بحران در کل شهر منجر می‌شود.
بودجه «جبران خسارت جنگ ۴۰روزه» در شهرداری تهران از کجا تامین می‌شود؟
وام ودیعه از محل عوارض ساخت
جنگ اسفند در شهر تهران به ۴۸ هزار واحد مسکونی و تجاری آسیب وارد کرد، از آنجا که مدیریت شهری مسوول جبران خسارت واحدهای آسیب‌دیده از جنگ، مقاوم‌سازی و نوسازی واحدهای تخریب شده و اسکان اضطراری و موقت شهروندانی است که در طول جنگ خانه‌هایشان آسیب دیده؛ با چالش احتمالی تامین درآمد مواجه است.
معیار ارزیابی مدیریت شهری
هر تصمیمی نیازمند مجموعه‌ای از داده و تحلیل داده دارد و بدون آن تصمیم‌گیری برای شهرها و حتی محیط‌های سازمانی عملی نیست. در بسیاری از محیط‌های برنامه‌ریزی شهری و سازمانی، معیارها و شاخص‌ها به جای آنکه ابزار اندازه گیری مدیران باشند، به نماینده‌ای برای حقیقت تبدیل شده‌اند.